Wielka kastracja

Autor: über borkoś, Gatunek: Poezja, Dodano: 02 stycznia 2018, 14:10:24

„Jak długo musi ziemia dochodzić do siebie po tym, jak leżało na niej ciało zmarłego człowieka ubranego jedynie w niebiańskie światło i spoglądającego na słońce?“

Awesta, FARGARD VII.

 

to, co niezjednane w tętnie ziemi
i narzędziem uczyniło spracowane ręce
te wszystkie na żądzach granice
w swoich wojnach przeciw nagości
dłuto, które wbija światło w Świat

 

odbłysk rzucający grzech na ciało,
jakiego Świat nie widział liść figowy
przewina z wydłubanych wnętrzności.

 

dłuto, które wbija to światło w Świat
dziura w Całym sercu
kanał nieskończonego
arcydzieła zdrady.

 

Ostatni cios dłuta, które wbija światło w Świat —
stos ściętych gałęzi dla skazanego.

Komentarze (0)

Musisz być zalogowany, żeby dodawać komentarze. Zaloguj się
Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się